به نظرم در هیچ دوره ای از تاریخ ایران تا این حد انسان های نالایق صاحب اختیار و صاحب منصب نبودند. حتا در دوره های اشغال ایران به دست مغول ها و تیموریان و ... هم اشغالگران سعی می کردند انسان های دانا و شایسته را در امور بگمارند تا حساب کار از دستشان در نرود. حالا ولی توی اغلب مراکز و نهادها می توانی بسیاری از افراد را ببینی که نه به خاطر لیاقت و شایستگی که فقط به خاطر رابطه و سیاست بازی و داشتن ظاهر متفاوت کارها را به دست گرفته اند. این در حالی است که خیل عظیمی از انسانهای فرهیخته و دانشمند و باسواد گوشه نشین شده و کنار گذاشته شده اند...